Het evenwicht van een kwetsbaar gebied

Tijdens en na een uitvaart zien we vaak hoe groot de behoefte is om iets tastbaars achter te laten bij het natuurgraf van een dierbare overledene. Bloemen, plantjes, linten met mooie teksten; een symbool van liefde en verbondenheid. Dat begrijpen we heel goed. Bloemen voelen als natuur en natuur past bij een natuurbegraafplaats. Toch is niet alles wat natuurlijk lijkt, ook onderdeel van déze natuur.

Invloed op bodem en beplanting

Een natuurbegraafplaats is geen aangelegd park, maar een levend ecosysteem. Planten, bomen, insecten en bodemleven zijn hier op elkaar afgestemd. Wat hier groeit, hoort van oorsprong bij dit gebied. Samen vormen zij een kwetsbaar evenwicht.

Bloemen die van buiten het gebied komen, zelfs wanneer het soorten zijn die hier ook in het wild voorkomen, kunnen dat evenwicht verstoren. Zaden kunnen zich verspreiden, waardoor nieuwe planten opkomen die hier van nature niet groeien. Daarnaast zijn veel gekweekte bloemen behandeld met bestrijdingsmiddelen. Restanten daarvan komen in de bodem terecht en beïnvloeden het bodemleven. Het zijn kleine, vaak onzichtbare processen. Maar juist in de natuur maken kleine veranderingen op lange termijn een groot verschil.

De natuur neemt het over

Bloemen zijn welkom na een begrafenis, in het graf en erbovenop. Zij maken deel uit van het afscheid en geven ruimte aan persoonlijk verdriet en liefde. Na twee weken worden de bloemen weggehaald en vanaf dat moment neemt de natuur de zorg voor het graf over. Lenie Lomulder, van RouwAnders, benadrukt dat rouwstukken voor een natuurbegraafplaats echt anders kunnen worden samengesteld: ‘Het beste is om bloemen, takken en andere natuurlijke materialen te gebruiken die uit de buurt komen of zelfs materialen uit het gebied zelf. Daar kunnen prachtige stukken van gemaakt worden die passen bij de overledene. Maar ook voor linten zijn alternatieven, zoals bijvoorbeeld hout waar met biologisch afbreekbare krijt op geschreven kan worden’.

Langzaam verdwijnen de zichtbare sporen. Grassen, mossen en inheemse planten keren terug. De plek wordt weer onderdeel van het grotere geheel. Dat is geen verlies, maar een overgang. Het natuurgraf blijft, maar wordt gedragen door het landschap. Veel mensen ervaren dat uiteindelijk als troostrijk.

Verbinding kan ook anders

De behoefte om iets te doen, iets neer te leggen, blijft soms bestaan. Dat is heel menselijk. Daarom denken we graag mee over manieren die passen bij de natuur én bij het rouwproces. Zo kan het waardevol zijn om na de uitvaart een bloemstuk of losse bloemen mee naar huis te nemen. Daar kan het een plek krijgen en op die manier blijft de verbinding met je overleden dierbare voelbaar in de dagelijkse leefomgeving.

Het kan ook andersom. Tijdens een bezoek aan de natuurbegraafplaats neem je iets mee wat de natuur hier al heeft losgelaten: een takje, een dennenappel, een steentje of een losliggende bloem. Thuis kan dat een tastbare herinnering worden aan de rustplek van je dierbare. Zo ontstaat een natuurlijke verbinding tussen de plek hier en je eigen omgeving.

Samen zorgdragen voor rust en balans

Wie kiest voor natuurbegraven, kiest bewust voor deze manier van omgaan met afscheid en herinneren. Wij voelen het als onze verantwoordelijkheid om het gebied in balans te houden, zodat ook toekomstige generaties hier rust kunnen vinden in een levende, ongerepte natuur. Met elkaar zorgen we ervoor dat de natuur het graf mag blijven dragen. Precies zoals bedoeld.

Wil je meer informatie?

Maak gerust een persoonlijke afspraak met een van onze medewerkers of stel je vragen tijdens de open dag op zaterdag 28 maart.