Een wandeling door het labyrint

We werden hartelijk ontvangen door Annetje in het oude vogelhuis. Een klein, sfeervol begin van een bijzondere ochtend. De groep bestond uit drie vrouwen en één man. Al snel ontstond er een fijne- en open sfeer. Annetje vertelde met veel passie over het ontstaan van het labyrint. 

Tijdens de workshop namen we het verleden, het heden en de toekomst mee in onze gedachten. Je kon bewust met een vraag, een gevoel of een bepaalde gedachte het labyrint instappen. Maar je kon het ook allemaal loslaten en je eenvoudig overgeven aan wat er onderweg op je pad zou komen.

Ik koos ervoor om vooral te ervaren.

Toen ik het labyrint instapte, voelde ik hoe het zachte mos onder mijn voeten mij bijna letterlijk droeg. Het raakte me. Ik heb als baby een moeilijke start gehad in het leven en juist dat gevoel van gedragen worden, zo zacht en vanzelfsprekend, kwam bij me binnen.

Terwijl ik verder liep, begon ik steeds meer te kijken. De dauwdruppels glinsterden in de zon als kleine tranen. Even verderop zag ik een dode tak, met zijtakjes in de vorm van een hartje. Een klein tafereel, maar voor mij voelde het als een herinnering dat liefde eigenlijk overal is, als je haar maar wilt zien.

Ook een omgevallen boomstronk trok mijn aandacht. Door de openingen viel het licht naar binnen. Ik bleef even staan kijken. Hoe donker een periode in je leven ook kan zijn, er schijnt altijd weer licht doorheen. Soms moet je alleen goed kijken om het te kunnen zien.

Dat werd bijna een uitnodiging om mijn ogen nog verder open te zetten. Wees speels. Buk je. Draai je om. Kijk eens anders. Want wanneer je de tijd neemt om werkelijk om je heen te kijken, zie je zoveel meer.

Ik voelde de zachtheid van de lariks die langs mijn vingertoppen kriebelde. Zag kleine besjes groeien aan een struik. Ook daarin zat voor mij een boodschap: er is groei. Heb geduld. Niet alles hoeft meteen zichtbaar te zijn. Sommige dingen hebben tijd nodig.

Het pad ligt open

Op een gegeven moment diende zich een pad aan dat iets breder was dan de paden die ik daarvoor had bewandeld. Aan weerszijden stonden twee hoge bomen. Ik keek omhoog en zag hoe hun lange stammen hoog boven mij bij elkaar kwamen. Het leek wel een poort.

Een poort naar de toekomst

Het voelde alsof de wereld aan mijn voeten lag. De bomen leken hemel en aarde met elkaar te verbinden: stevig geworteld in de aarde en tegelijkertijd reikend naar de hemel. Ik hoefde eigenlijk alleen maar door die poort te lopen. Een stap vooruit, de toekomst in.

Ik vervolgde mijn weg en kwam een zacht kuiltje in het pad tegen. Het voelde zo zacht dat ik er meerdere keren in wilde gaan staan. Bij iedere stap werd ik als het ware weer omhoog geveerd.

Veerkracht

Soms raak je uit balans, kom je ergens in terecht of wordt het even moeilijk. Maar misschien is er altijd iets dat je opvangt. Iets waardoor je weer terug kunt veren, je evenwicht kunt hervinden en verder kunt gaan.

En toen waren daar ineens twee vlindertjes. Ze fladderden speels om elkaar heen en dartelden vrolijk door de lucht. Ik werd erdoor afgeleid en wilde ze volgen. Even verliet ik mijn eigen pad.

En ook dat voelde niet verkeerd.

Onderweg zag ik diepgewortelde boomstronken. Stevig verankerd in de aarde. Ze herinnerden me eraan dat je aards en geworteld mag blijven. Maar dat je tegelijkertijd ook af en toe even mag wegfladderen.

Je mag van het pad af.

Want juist wanneer je soms een andere richting kiest, je laat afleiden of nieuwsgierig een zijpaadje volgt, kan er iets moois op je wachten wat je anders nooit had gezien.

Misschien is dat wel wat deze wandeling mij heeft laten ervaren. Dat het leven niet altijd een recht pad is. Dat je gedragen mag worden, ook als je zelf even niet weet hoe. Dat er licht is, zelfs in donkere tijden. Dat er groei is, ook als je die nog niet kunt zien. Dat je soms uit balans raakt, maar ook weer kunt terugveren.

Dat je stevig geworteld mag zijn én mag fladderen.

En dat het pad misschien helemaal niet bedoeld is om zo snel mogelijk het einde te bereiken. Misschien gaat het juist om alles wat je onderweg tegenkomt.

De dauwdruppels.

Het hart in de tak.

Het licht door de boomstronk.

De zachtheid van de lariks.

De besjes die groeien.

De poort tussen de bomen.

Het zachte kuiltje.

De vlinders.

Kleine ontmoetingen met de natuur, die onverwacht grote betekenis kunnen krijgen.

Ik stapte het labyrint in en liet me, door mijn gevoel,  leiden door wat er op mijn pad kwam.

En toen ik uiteindelijk weer uit het labyrint kwam, wist ik één ding zeker:

Het pad ligt open.

Nieuwsgierig geworden naar deze labyrintwandeling en wil je dit zelf ook ervaren?
Hou dan de agenda op onze website in de gaten, want deze wandeling bieden we regelmatig aan.